| تبليغات | X |
|
بر دوش ابرها...
|
||
|
تا ماوراء ... |
باشد...
تا از عبورم خواهشی بسازد برای ماندن ها!
چه دور و خیالیست..،لحظه های ماندنم..،آنگونه که باور نمی کنم...
در کوچه پس کوچه های ناباوری...،
وقتی دست دراز می کنم در پرده ی خیال...،تا به اندازه ی یک شمیم در
آغوش بگیرمت...،تکه تکه ..و محو می شود..
یاد خیال روی ندیده ات !
سایه ی بلند و مهربان تو...،
در حجم خالی و تنهای دستان سرد من...،
مانند یک روح منحصر ...که ایستاده است در مسیر باد...
همیشه با حیرت نگاه می کنم...پیرامون بودنم...
هیچ نداشته ام...بس که دور بوده ام...
آشنای دور...تمام این سال های خستگی...
نگذار که باورم شود..که چه سان سنگ دلم!
...که من در باور سخت آن لحظه ی تهی...،
که از خاطرم نمی رود...،
چه گونه تیر زدی به بال های سپید من!
که آسمان خدا پر شد ...از صدای ناله ام..
..و گریه ی تلخی که فقط یک بار بر حماقت ام خنده زد!!
تکرار نمی کنم!
التماس ات برای چیست؟
فرمان نمی برد ...دیگر از من اش!
این دل که تیره گون گشت...تمام سهم سخاوت اش...،
کنون به سان آن داروقه ی بخیل...،
تمام سکه ها و اندوخته های اش را..درون کیسه کرده است!
منم و کیسه ی دلم!
.... به دوش می برم ..از این شهر و دیار دور!
من مانده ام و پیراهنی بلند از جنس بادها...
چه گونه باز گشته ای؟؟
تو خوب...،تو یار...،تو ...همیشه مهربان!!
برو!
سراغ من نگیر...
که باز نمی گردد..،دلی که زخم خورده است..
نه سوی تو...،نه سوی دیگری.
می روم...در این میانه ...و
...افسار می کشم...
اسب نجیب ..،یال بلند..،.سپید بالای من...
شیهه می کشد...در این دشت های زندگی...
تنها و یکه می رود...
به گرد پای اش هم نخواهی رسید!
تمام شاخ و برگ هایم شکسته است...
از بس که زیر بادهای حوادث بی رحمانه هجوم شد..
دلم چه زخمی و افکار مانده است...و شمیمی را پناهم نیست..
خدایا !
پس کجا مانده ای؟...
این غریب نا شناس ات را ....،
در نمی یابی؟
چه گونه می پذیرم دروغش را..،
با اینکه می دانم تمامی مکر هایش را!!!
وای از دل...داد از دل...که بی رحمانه به تماشا ی بی رحمی اش،
نشسته ام!!!!!!!!!!
برو...یک بار برو....و دیگر باز نگرد..
نمی خواهم صدایی در سکوت مرگبارم...رخنه کند..
زندگی را امروز ناسزا خواهم گفت!!
چه می خواهی؟
لعنت به تو!...رهایم کن..
....من نیستم!
چیزی جز غبار ی بر شیشه های پنجره ی
چوبی آن خانه ی قدیمی باقی نیست..
به آنجا که می رسم..،
سکون و سکوت است..،
کمی گوش می سپارم..،
چشمانم را می بندم...،
تا حضورشان را احساس کنم..
صدای قل و قل سماور !..چه بوی مطبوعی است...
مادر تازه حیاط را شسته و آبی بر دیوار های آن پاشیده است...
بی اختیار ..مثل زمان کودکی ام به سمت دیوار می روم....
بو می کشم...
بوی خاک...،بوی مادر..،بوی پدر..،بوی توتون تنباکوی خیس خورده!
بوی زمان گرد هم بودن...
مامان یک استکان چای گل گاو زبان هم برای من بریز..
روی گلیم خوش نقش و نگاری که محصول دستان هنرمند مادر م..و
البته خودم می باشد..،
نشسته ام..
هر چند کهنه است و خاک سالیان سال دوری و فراق بر تار و پود آن نقش
بسته است..،
اما...،
دست که می کشم بر زبری های آن..،
زنده می شود..تمامی از یاد رفته ها ی من!
بابا می خوای من آتیش قلیونت رو آتیش کنم؟
قلیون ناصرالدین شاه بابای رفته ام..
و آتیش گردون رو بر می دارم...و زغالهای گداخته درونش می گذارم..و با
مهارت و قدرت هر چه تمام تر می چر خانم...،بی اختیار...
نمی دانم چند دور!
بابا لب پله نشسته...،
مادر برایش چای قند پهلو می ریزد..،
و من، آخری خونه...و آن دیگری ساقی بابا!!
کجایی ساقی بابا؟؟
...و مادر زیر لب ترانه ای از گلپا را زمزمه می کند....،
((مرغ هوس پر می زنه تو چشمات...هر جا
میری..برو ..خدا ...نگهدار..،
اما حواست باشه...وقت رفتن...،قلب منو له نکنی زیر پات!))....
...و من در سکوت و اشتیاق..،به صدای تنها اسطوره ی زندگی ام
گوش می سپارم..
و با لذ تی وصف ناشدنی خیره نگاهش می کنم..
و جدا ...بابا عجب سلیقه ای داشت!!!
این همه هنر..،
این همه شوق و زیبایی...،این همه اعطای آرامش به فرزندان..
این همه جلال و بی نیازی...این همه عبادت!
هنوز چشمانم را نگشوده ام!
می ترسم از دست برود!
و دوباره در غبار گم شود!
به دورترین خاطره ها پیوند ات می دهم...،
و در سردترین فاصله ها..،
رهایت می کنم...
تا حماسه ی دور بودن ات...،
به تالاب نزدیک یافتن ات..تنزیل نکند!
باید که دور ت کنم...
چون من،...از خودم..
و از تمامی خواهش هایم..
رهایم کنید...
زنجیر بر پای مردگان چه می بندید؟
نمی جنبم!...
در چشم نابینای تو...بی رنگ می شوم..
و در درون ،قصه ی از بهار نجوا می کنم..
نمی دانم ..در عبور این باریکه های سیل از کناره ی چشمانم...،
حسرتی را که...،
سال هاست در درون می پرورانم..به انجام خواهم رساند؟
پس کی میرسم..به این بی سرانجام دور؟
بیزارت می کنم..
از بودن ام..از من و سخت دلی های بیهوده ام..
به پرواز که آمدیم...،
تو را در آبی ترین پندار آسمان...که محو ات می کند و از ..،
تمامی عشق الهی اش..،
لبریز ت می کند...بی خبر رهایت می کنم!.و...
...باز می گردم...به سوی خاکستری های روزگار!...
....خیلی که گذشت...و تو همچنان در عشق اش مات و لال..
ناگهان که سری بجنبانی...اما...
آن هم پرواز دیگر نیست...
و تو در آبی آسمان ها غرق..
او رفته است..
حتی ردی از خود بر جای نگذاشته است.
واینجاست که تو نمی توانی از آبی ترین صحنه ی لایزال..،
دل بر کنی!
شک نکن..
هرگز باز نمی گردد..
او رفته است!
چون پناهی به بزرگی شانه های نیرومند
تو را جسته است!
چه پر اراده و ستبر آمدی ای
ابر اهورایی!
تاب بیآور مرا،
آغوش بگشای،
که سخت نیازمند گریستن ام!
در مسیر باد که ایستاده ام،
تا تو از دور ها...برسی...
دست هایم را گشوده ام..،و..
باد می برد..تمامی اشک هایم را،
و پراکنده می کند،
گیسوان آشفته ام را..
اینگونه بپذیر.
می بینی این کوه آتشفشان،
در کنایه های سر ریز شدن،
لبریز می شود!!
و من،
در اوج غرورم،
خرد می شوم!
آماده باش!
تا سنگریزه های گدازنده ی این پاره دل را،
در دست های صادق و امانت دارت،
جمع کنی!
می سوزاندت...،
پاره می کند،
چاک..چاک می کند..
ریشه می کند..،
در لطافت دست های تو..
شاید از میان این سنگ های آتشین،
جوانه ای سر زند!!
مراقب باش..
که من آماده ی فرو ریختن ام..
چتری بیآور..
نه!چتر برای چه؟
می خواهم..
در تو..
و با روح بلند تو..،
پرواز را تجربه کنم...
|
